Bayrağım

 

Bin yıllık hatırayla tarihim denen kökte,
Var olma kavgamızdan kalan bir şan bayrağım.
Arzdan arş’a kapılar açıp ta mavi gökte,
Çağlar üstü çağlara menzil aşan bayrağım.

Hakkı arayan gönül, destan bengi taşlarda,
“Düşmeyecek ebedi” der gözde ki yaşlarda.
Kuvvet ve kudretimden bir gölge ki başlarda,
Yenilmez bir imanla kalpten taşan bayrağım.

Yaşama sevincimle dost al ve ak renklerde,
Nice mazlum adına vuruşurken cenklerde;
Bize kader yazılmış, gönlüm var ahenklerde,
Yücelen bir talih ol, aşkla yaşan bayrağım.

Ay’ı avuçlar gökten, yıldızlara son sefer,
Kan rengi şafaklarda şaha kalkmış ya nefer;
Bahtımdır arz’a dikmek, kaderimdir her zafer,
Medeniyet nuruna doğru koşan bayrağım.

Bir düğünde gelinlik, şehidimde örtü, pak,
Ebedi bir müjdeyi gökten yere vermiş Hak;
Tarih denen zamanda başım dik ve yüzüm ak,
Tarih ve talihime sonsuz nişan bayrağım.

                         Hamit Hayal / Gönen / 14.01.2013

İlayda

                                      İlayda A’ya
Senden önce böyle yanmadı içim,
İlayda, gözlerin bir engin çocuk.
Nice gözler gördüm kanmadı içim,
Duygular denizi ey rengin çocuk.

Yolların olsa da uzun ve ince,
Eminim aşarsın bir gün sevince.
Güzel bir kaderle gönülden nice,
Varlık savaşında sen yengin çocuk.

Tazesin, dalında daha gonca gül,
Ne hicranlar yaşa, ne dertten üzül.
Bir gün yakacaksın sende bir gönül,
Âlemde bulunmaz bir dengin çocuk.

Tüm kalbi sevgiler bak senin için,
Şafak senin için, hak senin için.
Bu yalan dünya da ak senin için,
Biliyorum gönlün hep zengin çocuk.

Hakikat sırrını çözmekse ahtın,
Başında tacınla gönüller tahtın.
Yolun açık olsun, yücelsin bahtın,
İlayda, ey baki, ey bengin çocuk.

Hamit Hayal / Gönen / 30.09.2012

Sevdim ben

Ne fark eder başka olsa lisanı,
Nice nakir insanları sevdim ben.
Kardeş saydım yeryüzünde insanı,
Nice hakir insanları sevdim ben.

Dert edinip insanların derdini,
Ayırmadım her hangi bir ferdini.
Daha çok da açık sözlü, merdini,
Nice fakir insanları sevdim ben.

Felek itip bir kenara attıkça,
İnsan ağlar acıları tattıkça;
Her acıdan yüreğime kattıkça,
Nice bakir insanları sevdim ben.

Sırtında ki atlas olmuş, çul olmuş,
En sonunda itibarı pul olmuş.
Bu dünya da Yaradan’a kul olmuş,
Nice şakir insanları sevdim ben.

İnsan sonsuz bir hakikat özünce,
Kimi bakar görür gönül gözünce.
Anladım ben sırrı nedir çözünce,
Nice zakir insanları sevdim ben.

Dünya varsın dönsün kendi halınca,
Öyle masum, ama öyle yalınca.
Sarsar beni gözlerine dalınca,
Nice vakur insanları sevdim ben.

Unutulmak, bilinmemek loş yanı,
Dile düşmek, meşhur olmak boş yanı;
Şu hayatın belki de en hoş yanı,
Yürek okur insanları sevdim ben.

Hamit Hayal / Gönen / 26.09.2012

Andım bu güzde seni

İlmek ilmek dokuyup, iğne ile kazmışım,
Sanma ki vefasızlık, nisyanı bulacaksın.
Çoğunca ağlayarak acılarla yazmışım,
Bütün şiirlerimde isyanı bulacakasın.

Erdin mi muradına, gözlerimi yaş ettin,
Belki de benim gibi kederinden yıkıldın.
Ruhumu çizdin derin, yüreğimi taş ettin,
Hangi hükümle beni aşkına mahkûm kıldın?

Alaca karanlıklar ta içimde, sen yoksun,
Demek ki yüreğine olmadı bir tesirim.
Yıllardır diyemedim bırak başka gül koksun,
Ben yıllardır kahreden gölgelere esirim.

Yıllardır senden başka bir sözü etmez dilim,
Başka gönüllerde ben sanma kudretli beydim.
Titreyen ellerimde sırdaş olmuş mendilim,
Gücümü benden alan geceye boyun eğdim.

Muradın aziz olsun, ben öykümü öreyim,
Kaderin mahkûmuyum dert yıksın deme beni.
Sana hasret gidecek gurbet kuşu yüreğim,
Düşler ile düşüşler taşır son deme beni.

Keşke diyebilseydim sakladığım nedeni,
Anlayacaktın sana tutkun koca devmişim.
Elbet yine bilme sen beni senden edeni,
Ben seni engin aşkla ölümüne sevmişim.

Nicedir gecelerin koynunda bir noktayım,
Yinede bu şehirde andım bu güzde seni.
Biteli yıllar oldu, varlığımla yoktayım,
Aramadığım gönül, kalmadı yüzde seni.

Gözleri gözlerime mahzun daldığı güzel,
Bir tadımlık ömrümün nihayetinde yaşım.
Elveda ey kaderin benden aldığı güzel,
Bahtiyar olacaktır bir bülbül konsa taşım.

              Hamit Hayal / Gönen / 26.09.2012

Hayal ummanımda

Ölüm benim için belki kurtuluş,
Gözüm ırmağında coşkun bir selsin.
Kapandı son kapım, bitti ümidim,
Bundan sonra sende bana bir elsin.

Hayal ummanımda bir tek sen yoksun,
Kader ayrılığa yazmış ya nesir.
İsterdim ki saçlarında gül koksun,
Öyle sevdim yüreğim güle esir,

Sensiz hüsranları tatmış biçimde,
Hep ümitsiz sana dair gözlemim.
Fırtınalar biter bir gün içimde,
Sona erer aşkla yaşıt özlemim.

Aslında ben kaderine yenilmiş,
Tutunduğum sağım, solum, yanımsın.
Ben olsam da yar düşünde denilmiş,
Kerem benim, sende Aslı Han’ımsın.

Ne sözüm var verilecek ne andım,
Kader limanında bekler son gemi.
Seni sevdim, bir tek sana inandım,
Bir çağ sürdü ayrılığın son demi.

Hamit Hayal / Gönen / 08.09.2012

1 … 227 228 229 230 231 … 241