Gittiler…

Kim ki batıl davasını öç etti
Ötelerden davet alıp, gittiler.
Hakikat bu ne insanlar göç etti
Her biri bir ufka dalıp gittiler.

Asli gurbet, yaşanılan an rüya
Derdine küs, kaderine yan rüya.
Hancı gölge, neylersin ki han rüya.
Yalnızca bir kaç gün kalıp, gittiler.

Orda biçmek için burda ekildi
Hayat belki çoğul, ölüm tekildi.
Akşam oldu, gün ufuktan çekildi
Öteye bir kapı çalıp gittiler.

Demek ki bir görevi var onunda.
Ölüm nedir, rengin hangi tonunda?
Kim direndi? Onlarda en sonunda
Kollarını yana salıp gittiler.
                              Hamit Hayal

Aşkın mealine yaz beni gönül

Başka okuyorsa zamanı çağım
Engin zelaline yaz beni gönül.
Allah’a meftunum, ebedi bağım
Hakkın celaline yaz beni gönül.

Fikirden zikire döndükçe şema
Aşkı bulmak değil bir kuru tema.
Hakikat yurduna yol versin sema
Göğün hilaline yaz beni gönül.

Okumak hiç değil alemi gözden
Dilimde çalkanan ırmaklar özden
Adına çözmek de manayı sözden
Zikrin helaline yaz beni gönül.

Aşkın daveti mi, ben ona erdim
Bu sırrı çözmeye bir ömür verdim.
Hüzüne, hicrana bulanmış derdim
Kalbin melaline yaz beni gönül.

Manasına teslim olmuş lalemde
Sevgiden bir dildir aşk bu alemde.
Kudret kalmış ise şayet kalemde
Aşkın mealine yaz beni gönül.
                         Hamit Hayal

Ne söylüyor ne diyor Hak

Haktan emanet bu hayat
Vazifen var, asma nefsim.
Sözün ağır, sözün bayat
Yeniden bak hasma nefsim.

Kalmaz ya elinden tutan
Zaman bir kara çığ yutan.
Allahtan kork, kuldan utan
Kendini hiç kasma nefsim.

Nasıl taşısın her hilkat
İnsanda bir haldir rikkat
Şekil gerek, öze dikkat
Yanlış yere basma nefsim.

Ne söylüyor ne diyor Hak
Cehenneme yoldur nifak.
Çok konuşma, övünçle tak
Diline bir tasma nefsim.
               Hamit Hayal

İnsan gerçeğine dönecek bir gün

İnecek bir ucu gökteki perde,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.
Kalbin hakikati bulduğu yerde
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Neyi arıyoruz biz gözyaşında
İbret her faninin yalnız taşında.
Herkes bir rol almış ta en başında
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Kaderin elinde kim değil esir
Ölüm vicdanlara etmez mi tesir?
Derin bir hikâye, sonsuz bir nesir
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Bu alem bir veda evinden zemin
Zaman akıp gitti buradan demin.
Kim değil bir yolcu olmaktan emin
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Hakikat bir sırdır, nedende neden
Ruha giydirilmiş bir köhne beden.
Dünyayı kendine yar ve mülk eden,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

                             Hamit Hayal

Sana bu âlemde bir Allah yeter

İmani bir aşkla vurulan kalbim
Ezel de, ebed de pir, Allah yeter.
Yaradan aşkıyla durulan kalbim
Sana bu âlem de bir Allah yeter.

Hikmeti tecelli eden de kişi
Hakikati arar neden de kişi.
Ölmeden ölmeli beden de kişi
Arınsın kalbinden kir, Allah yeter.

Hakikat dilinde belki hiçimde
Maşuka âşık kalp ağlar içimde.
Çözmüşüm sırrını en saf biçimde
Allah’tan her hayır, şer, Allah yeter.

Yaratan katından gönlümüze bağ
Hangi nefis ölmüş hangi nefis sağ.
Zamana ant olsun, şahit olsun çağ
Niyazda bir kalple er, Allah yeter.

Bizimle kaderi karmış olan Zat
Özümden cüzüme sarmış olan Zat.
Bize bizden yakın varmış olan Zat
Göz ile gönlümde nur, Allah yeter.

İnsanı ya aşık ya maşuk eder
Takdir kaleminin yazdığı kader.
İsyan derdimdendir bende bu keder
Hakikat yoluna gir, Allah yeter.

                              Hamit Hayal

1 2 3 5