Hani gönlünde hünkâr

Ey vasfınca şiirler yazdığım peri kızı,

Silinmiş sayfalarda bir özde kalsın adın.

Adına ne dersen de, gözyaşından bir sızı,

Seni toprak çağırdı, bir sözde kalsın adın.

Ne hakikat var artık ne direnme inadım,

Bazen şafaktan önce güller açar, solarmış.

Sonsuzluk uykusunda aklına gelmez adım,

Boşluk kalmaz âlemde, elbet yeri dolarmış.

Ayrılığın vedası hep böyle içten belki,
Senden sonra yolların b8risi değil düzgün.

Şafağa çalan gözün hala öyle güzel ki,

Son resmin var elimde, yaralı yorgun üzgün.

Sabah ezanları bu, ben hala bir başımla,

Hani gönlünde hünkâr hani başında taçtım;

Tek başıma ve yalnız gözümdeki yaşımla,

Düşlerim gerçek olsun diye Rabbe el açtım.

Ve bende iflâh etmez yaralı kalp, buruk iç,

Çoğunca bir perdenin ardında kaldı yüzün.

Dönüp arkama baktım, ellerimde kalan hiç,

Sonu hep böylemidir aşkların sonsuz hüzün,

                    Hamit Hayal / 17.01.2014