Seni anlatmak ne zor

Ben seni karşılarım can evim yapılarda,
Yaşama sevincini al, hasretten bıkta gel.

Artık ölmeye yatmış gül kokar kapılarda,
Görünmez duvarların arkasından çık ta gel.

Anladın mı gidenin bir gelmez olduğunu,

İşte ben böyle oldum, yüz gülerken, ağlar iç.

Sevmeyen nerden bilsin gözlerin dolduğunu,

Sen de köprüler yakmak zorunda kaldın mı hiç?

Aşkın hakikatine kaç kişi var dokunmuş,
Ağlamak aşkta dünü defterden silmek gibi.

Kaç mektup var yazılıp, gözyaşıyla okunmuş,

Yaşamak bu dünyada seni var bilmek gibi.

Erilmez düşlerinde kaldırıma düşen gül,

Mektuplarında yazar aşkın sonu bir hüzün.

Sen ne kadar ağlasan, ne kadar gülersen gül,

Bilmiyorum, belkide artık solmuştur yüzün,

Seni sevdim seveli yengin hep aşkı yazan

Biliyorsun değil mi, hülyan boş, yenik düşün.

Yüreğinde nefretten kaynıyor mu bir kazan,

Güz yine erken düştü, yaz neden kısa düşün.

Neresi olacaksa bilmiyorum son durak,

Aşkın hazan mevsimi çökünce bir gecede.

Hayat bazen bir çöle benzer, susuz ve kurak,

Seni anlatmak ne zor bir cümle, bir hecede.

                    Hamit Hayal / 13.11.2013