Kategori: Ayrılık Şiirleri

Gülen bir muamma, ağlayan bir sır,
Hâl içinde bir hâl vardır, dediler.
Onulmaz her yara geçse kaç asır,
Her gönlü yakan bir yardır dediler.

Beni unut gitsin, aşkımı sakla,
Hüzün bir kadermiş, gelmiyor akla.
Kim kimi ağlatır, bilmem ne hakla,
Sevdinse gönlün bir nardır dediler.

Yar her ayrılığa ettikçe meyil,
İçimde isyan var, elimde değil.
Kalbimde bir yara, başım sen eğil,
Aşılmaz zor dağlar kardır, dediler.

Nice efsaneler hep duya duya,
Vuslatı tatmadan biter her rüya.
Kim var bir serapta kavuşmuş suya,
Bir hayalden öte zordur, dediler.

Yel aldı, boranlar bıraktı köksüz,
Kanadım kırıldı, kaldım ben göksüz.
Dünyam bir virane, her rüyam öksüz,
Bakıp ta görmeyen kördür dediler.

Hamit Hayal / Gönen / 10.12.2013

Adı sevda işte, derdimin, adı,
Ben de yüreğimce sevdim bir kızı.
Bozuldu düzenim, kalmadı tadı,
Başımda ağrım var, kalbimde sızı.

Adı sevda işte ve iki hece,
Birinde hasret var, birinde hüzün.
Bir yanı gündüzdür, bir yanı gece,
Birinde ayrılık birinde yüzün.

Adı sevda işte, ezelden tutkum,
İçimde fırtına, kalbimde boran.
Derdimi dökmeye yetmiyor nutkum,
Meçhulüm, kalmadı arayıp soran.

Adı sevda işte, bir eski sancı,
Tutuşan yürekten geri kalan kül.
Menzilde tükendim, nerdesin hancı,
Hasretim ebedi vurgun yemiş gül.

Adı sevda işte, gönlümce rengin,
Tarifsiz tek derdim, her dertten başka.
Gözlerin sonsuzluk, özünde engin,
Çözülmez kördüğüm, bağlandım aşka.

Adı sevda işte, bir hüzzam şarkı,
Dikenler içinde gülden yanmış iç.
Değirmen çevirir gözümün arkı,
Ne ben varım sen de ve sen ben de hiç.

Adı sevda işte, varlıkta yokluk,
Bir gülden geriye kalan yalnızlık.
Elemde, kederde, hüzünde çokluk,
Aslında sen varsın, yalan yalnızlık.

Adı sevda işte, eğdiğim dik baş,
Sığındığım dünya, kurduğum yapı.
Ne zaman insafa gelir kara taş,
Yüzüme kapanan çaldığım kapı.

Adı sevda işte, düşte bir nihan,
Kalbi yaralı bir güle dokunuş.
Adı sevda işte, aşka imtihan,
Bir kitaptan sayfa sayfa okunuş.

Hamit Hayal / Gönen / 09.12.2013

Bir derdim kalmadı, bir sevdam başka,
Artık deme “Yüreğini aç bana.”
Kapattım gönlümü ben çoktan aşka,
Artık demem al bohçanı kaç bana.

Yıllar sonra bile sensiz olmuyor,
Ceza mı bu, yerin hâlâ dolmuyor.
Bir hayalin var zihnimde, solmuyor,
Ne taht gerek ne dünyada taç bana.

Elime kudretten ver de bir asa,
Bin yıl geçse yine bitmez bu tasa.
Nihanda yazılmış belki bir yasa,
Kanadı kırık bir kuş ol, uç bana.

Bir boran ol bir fırtına, yut beni
Bir dört duvar arasında tut beni;
Gel aziz kıl sevdan ile, kut beni,
Bu sevdada günah bana, suç bana.

Almaz mıyım ellerini al dersen;
Düşmekteyim, tutunmaya dal dersen,
“Artık gitme, yüreğimde kal”; Dersen
Bir katresi yeter, sevgin güç bana.

Yıllar öncesinden kaldın bir siste,
Sevmekten tükendim, yoruldum histe.
Bir ömrüm olsaydı verirdim, iste,
Yalandır, yabandır, bilmem öç bana.

Yılları sırtıma vurdular sanki,
Tarifsiz bir zaman, öyle bir anki.
Gözlerim ağlayın, kalbim sen yan ki,
Kaderden yazılmış gurbet, göç bana.

Hamit Hayal / Gönen / 08.12.2013

Eminim, düşecek bir gün içine,
Bir hasret korkusu sinmeyi bekle.
Kader aşkta bakmaz neden, niçine,
Sen benim kalbimde dinmeyi bekle.

Beni ne aradın ne bir gün sordun,
İçimde sönmeyen bir kızıl kordun.
Gecemde ağlattın, gündüzde yordun,
Benim için ”Öldü”; Denmeyi bekle.

Ne olur anla şu aşkı düşte sen,
Hazin ve manalı her gülüşte sen.
Ne zaman erersen aşkta rüşte sen,
Hep beni hayal et, yenmeyi bekle.

Ayak seslerim var kapında, dinle,
Ömrün viran olsun, kalbince inle.
Yoruldum, yenildim, bittim derdinle,
İçimde son yangın, sönmeyi bekle.

Yarın Hakkın huzuruna varınca,
Sen beni anlarsın korkum sarınca.
Sükût et zamana, bekle arınca,
Nihayet aslına dönmeyi bekle.

Bir gün yüreğinden sevdam alınır,
Hangi umman kaldı, nere dalınır?
Bir daha sanmam ki kapın çalınır,
Gönlüme bir nüzul inmeyi bekle.

Hamit Hayal / Gönen / 07.12.2013

Ezeli tükeniş hiçe karışmak,
Allaha açıldı eli nefsimin.
Uzun sürdü ölüm ile barışmak,
Sonunda büküldü beli nefsimin.

Ölüm bir yalnızlık, iki heceli,
İçimde taşıdım korkunç eceli.
En aşkın ateşe gündüz geceli,
Durmadan üflerdi yeli nefsimin.

Ölümü işlerken kaderin çarkı,
Hayat nağmelerden örülü şarkı.
Ezelin ebedden var mı bir farkı,
Gaybın ötesinde ili nefsimin.

Nefrete, günaha, küfre bilenip,
Aslında yıkıldım her gün ilenip.
Şimdi hakikati Haktan dilenip,
Allah’ı zikreder dili nefsimin.

Gönle ateş değdi dili susunca,
Dünyayı işlermiş kendi usunca.
Ecel hiçliğe bir hüküm kusunca
Kudreti kalmadı ölü nefsimin.

Hamit Hayal / Gönen / 07.12.2013