Kategori: Şiirler

Boşa geçti yıllar, gitti emeğim,
Nazın senin olsun, süslü yalancı.
Al sevgini başına çal bebeğim,
Yazın senin olsun, süslü yalancı.

Gözün aydın, başın göğe erdi mi,
Sil artık gönlüne düşmüş derdimi.
Verir Rabbim bir sevdayı, verdi mi,
Hüzün senin olsun, süslü yalancı.

Varsın el sarılsın ince belince,
İstemem sevgini, versen elince;
“Bende sevdim”; Diyen sana gelince,
Sözün senin olsun süslü yalancı.

Belki ben indinde hiçim de, seni,
Bir daha dönülmez biçimde seni;
Tükettim ben artık içimde seni,
Özün senin olsun, süslü yalancı.

Bitirsen, kahretsen, kalmasa gücüm,
Senden alınacak elbet var öcüm.
Gönül yangınınla etsen de hücum,
Közün senin olsun, süslü yalancı.

Hamit Hayal / Gönen / 10.06.2013

Çilekeş bir kalem, eski bir masa,
Şimdi önümde boş bir beyaz kâğıt.
Gönlümü sorarsan, bürünmüş yasa,
Yazdığım her şiir, aşkımdan ağıt.

Sen benim içimde bir derin sızı,
Sönmesin özümde yaktığın küller.
Adını kim koydu ey deniz kızı,
Yanında bir hiçtir emsalsiz güller.

Kalbim seni ister, dil seni anar,
Sırılsıklam bir aşk artık battığım.
Gözlerin içimde bir yara kanar,
İlk ve son acımsın, her gün tattığım.

Nasıl yaktın beni derin bu kadar,
Anlarsın karşıma geç bana bak ta.
Sevenler aşkı hep böyle mi tadar,
Bilsem benim için gül ağlamakta.

Deniz gözlerinde esrarlı bakış,
Vuslat gönüllerde bir yar olmakmış.
Gönülden bir yağmur, gözlerde akış,
Sevmek çoğu zaman hep var olmakmış.

Çilekeş bir kalem, eski bir masa,
Şimdi önümde bir boş beyaz kâğıt;
Gönlümü sorarsan, bürünmüş yasa,
Yazdığım her şiir, aşkımdan ağıt.

Hamit Hayal / Gönen / 10.03.2013

Hayat ile ölümün karşılaşma diyarı,
Burda yalnız ölümü bekleyen koridorlar.
Bir kere bozulmasın ömrümüzün ayarı,
Yalnızlığa yalnızlık ekleyen koridorlar.

Kim biliyor geceden sabaha var kaç vuruş,
Yorulmuş yüreklerde kim hisseder çağrıyı;
Biter düşme zamanı, kibir, gurur, dik duruş,
İnsan nasıl taşıyor ölüm denen ağrıyı?

Bazen bilmek adına bir divane dönüşü,
Her ruhun bedendeki yazılamaz isyanı.
Belki hicran doludur kandillerin sönüşü,
Yaşamak denen aşkın tadılmış mı nisyanı?

Ölüm her başlangıcın kucakladığı sonda,
Belki de son kapıyı açmasıdır göklerin.
Ölüm, renklerin bitip, ayrıntısız bir tonda,
Belki de yaşamaktan kopmasıdır köklerin.

Ya da akan zamana kurulduysa bir saat,
Bir zamanlar şakıyan dillerdeki kusmamı?
İnsan denen varlığın sahibinden bir vaat,
Güllerdeki son soluş, bülbüldeki susmamı?

Ağlamak, açılmayan kapı ardında çile,
Ağlamak, en nihayet sonun gelişi başa;
Ölüm içinde ölüm, ölümü yense bile,
Ömür bir tadımlık aşk, sığar bir damla yaşa.

Bazen de zor dağların düşüşü, yücelerden,
Bozulmuş yuvalarda ağlayışı kuşların;
Ölüm ne ister bilmem, biz garip cücelerden,
Ölüm, beklide sonu gelmesi yokuşların.

İnsanın gurbetidir iki kapılı bir han,
Denilecek ki bir gün”; Bir hiçmiş geri kalan”,
Bir sır ki ötelerden, aynadaki bir nihan,
Yalan bu dünya yalan, ta en başından yalan.

Biz devleri biliriz, hâlâ varlar masalda,
Belki de bir rüyadan çıkıp ta geldi onlar,
Şimdi onlar bir çocuk, omuz üstünde salda,
Belki de yaşamaktan bıkıpta geldi onlar.

Ömrün son şafağında, belki eda zamanı,
Belki yorgun bir yüzde derin coşacak ölüm;
Ufka dalan gözlerde şimdi veda zamanı,
Yorgun bir hakikate doğru koşacak ölüm.

            Hamit Hayal / Gönen 29.05.2013