Kategori: Ayrılık Şiirleri

Seni bengi taşa kazmak isterdim,
Bende hüsran dolu bir iç mi kalsın?
Öfkemi bir çağa yazmak isterdim,
Bu aşktan geriye bir hiç mi kalsın?

Her şey beni yakan bir ah misali,
Sensin pişmanlığım, bir vah misali;
Aşkını kaybetmiş bir şah misali,
Geriye taht ile bir taç mı kalsın?

Nice gönül yakan bir zor perisin,
Bir başka âlemden, burdan berisin.
Fakat neden hala yolda gerisin,
Menzilden menzile bir göç mü kalsın?

Ne bu alev yaksın, ne sarsın diye,
Dünyaya bağlandım, sen varsın diye.
Hep sustum bir ömür ağlarsın diye,
Alınmayı bekler bir öç mü kalsın?

Kalbinde bir yerim olmadıysa yan,
Günahım pek sabit, suçum mu ayan?
Uyan bu gafletten sevgilim uyan,
Ardımda zulmeden bir güç mü kalsın?

Öyle bir sevda ki, ağır bir şelek,
Dostum haset etti, kıskandı felek.
Yaptığın bu zulüm ey süslü melek,
Üstümde bir leke, bir suç mu kalsın?

Kırık bir testiden içerken suyu,
Gözlerin içine düştüğüm kuyu.
Sen benim zihnimde var bin yıl uyu,
Yüreğim sevgine hep aç mı kalsın?

Hamit Hayal / Gönen / 29.09.2014

Sırılsıklam bir sevdayla battığım,
Aklımda hep sensin, İzmir güzeli.
Sensin benim düşlerime kattığım,
Hep böyle şuh şensin, İzmir güzeli.

Aradığım mutluluklar dünyası,
Seni sevmek en güzel aşk rüyası.
Şu gönlümün eksik olmaz hülyası,
Sana âşık densin, İzmir güzeli.

Bir aşk ki bu, ilme ilmek ördüğüm.
Nere baksam orda sensin gördüğüm.
İçimdeki tutkun yollar kördüğüm,
Gel bu hasret dinsin, İzmir güzeli.

Ne gurum kaldı bende ne vakar,
Gönül inler, yürek sızlar, göz akar.
Hep böylemi aşklar hüzün ve yakar,
Zor bu alev, sönsün, İzmir güzeli.

Ne tat kaldı hayatımda ne hoşluk,
Yüreğimde hiç dolmayan bir boşluk.
Sığındığım tek limandı sarhoşluk,
Bırak başım dönsün, İzmir güzeli.

Hamit Hayal / Gönen / 15.01.2015

İçimden diyor ki bir ses; “Arama”
O karlı bir dağda yel oldu gitti.
Nasıl bir hüzün ki değer yarama,
Giden hiç dönmüyor, el oldu gitti.

Nerde kavl-i karar verip, sözlenen,
Neden dönmez şu yolları gözlenen?
Bu dünyada her kim varsa özlenen,
Bir ömür gözümden sel oldu gitti.

Sevda yüreğimde saplı bir kargı,
Aşkın her hükmünce tutmuyor sargı.
Sonunda kaderden imiş ki yargı,
Aslı Han misali kül oldu gitti.

Tükendi, diyecek sözüm kalmadı,
Yorgunum, bahtiyar özüm kalmadı;
Ayrılıktan başka çözüm kalmadı,
Ağladım, gözyaşım göl oldu gitti.

Göklerde yas tutsun, ağlasın cihan,
Değişmez bu hüküm kaderden nihan.
Benim gönlüm yıkık, bir virane han,
Leylasız Mecnuna çöl oldu gitti.

Hamit Hayal / Gönen / 11.01.2015

Benim başka bir dünyam var içimde,
Biliyorsun peri kızı orda sen;
Ayrılığı bana sonsuz biçimde,
Diliyorsun peri kızı orda sen.

Kimi sevsem kalbimde bir üşüme,
Katıl benim bir ömürlük düşüme.
Aşkın hançer, saplanmış ta döşüme,
Gülüyorsun peri kızı orda sen.

Ayrılıklar buluyor hep, bizimi,
Sana açtım çözülmedik gizimi.
Sevdim dedim kalbindeki izimi,
Siliyorsun peri kızı orda sen.

İsterdim ki kabrime bir gül bırak,
Aramızda bir zaman var, yol ırak.
Neden hüzün neden böyle hep firak,
Çiliyorsun peri kızı orda sen?

Yüce Allah hak bildiğim ulyamı,
Bir hakikat kılsın derken hülyamı;
En sonunda gördüğüm her rüyamı
Bölüyorsun peri kızı orda sen.

Bilmiyorum bu hikâye kaç bölüm,
Bu serabın arkasında son çölüm.
Bir ecel var beni yakan bir ölüm,
Ölüyorsun peri kızı orda sen.

Hamit Hayal / Gönen / 06.01.2015

Ben bu hayat denen engin akışta,
Her andan ders almak gerek, öğrendim.
Kördüğümler çözülmez bir bakışta,
Bir kapıyı çalmak gerek, öğrendim.

Baki kalır sandığımız şu dünya,
Aşk uğrunda yandığımız şu dünya;
Boş bir hayal kandığımız şu dünya,
Manada kök salmak gerek, öğrendim.

Bir araya gelmez iki yakamı,
Çile mevhum, ağlamak bir vakamı?
En yücesi insan olmak makamı,
Bir gönülde kalmak gerek, öğrendim.

İnsan kendi ezelince ebedi,
Öyle haller var ki soylu ve bedi;
Sevmek derim aşkın yüce mabedi.
Bir ummana dalmak gerek, öğrendim.

Elem çeksin gönül bende zahiri,
Bilmek gerek hasret denen kahiri.
Ömür bin yıl sürse ölüm ahiri,
Vakte hazır olmak gerek, öğrendim.

Hamit Hayal / Gönen / 05.01.2015