Hamit HAYAL

Ben senin bir çift sözüne,
Kandım ya pişman değilim.
Özümle baktım özüne,
Yandım ya pişman değilim.

Erken getirdin güzünü,
Yaşatıyorsun hüzünü.
Göstermediğin yüzünü,
Andım ya pişman değilim.

Su yolunda kırık testi,
Gönlümde fırtına esti.
Geldi geçti bir hevesti,
Sandım ya pişman değilim.

Yaşamak zor hederimle,
Başbaşayım kederimle.
Ben ömrümü kaderimle,
Sundum ya pişman değilim.

Hamit Hayal / Gönen / 10.02.2011

Yakarmış ateşi aşkın derinden,
“Muhakkak bir gönül çaldın” diyorlar.
Sevda bu yüreği söker yerinden.
“Sen derin sevdaya daldın” diyorlar.

Sevsen de gidermiş emekler boşa,
Anladım zor imiş gelince başa.
Yıllar akar gider bulanır yaşa,
“Bir zalim elinde kaldın” diyorlar.

Vuslat bir ümide dönse de bazen,
Bahar gelir geçer,yaz sonu hazan.
Savrulmak bir ömür kader de yazan,
“Tutma göz yaşını doldun” diyorlar.

Dönülmez bir yolda halden hallere,
Ey gönül sen beni attın ellere.
“Şeyda bülbül gibi gonca güllere,
Bağlanıp bin bir dert buldun” diyorlar.

Sönmez bir yangınla yakıp da özde,
Silinmez izlerin gönül de göz de.
“Sadakat kalmamış verilen söz de,
Bir vefasıza kul oldun” diyorlar.

Hamit Hayal / Gönen / 08.02.2011

Zihnimde bir gölgeye dönecek aşkın dendi,
Son mevsiminde ömrün güzün şiirleri var.
Ne varsa ellerimde, avucumda tükendi,
Şimdi bu son plakta hüzün şiirleri var.

Yalnızlıklar içinde ara, bul ve bana er,
İstediğim ömründen sadece bir avuç yer.
Bir tutam gül misali birazcık sevginden ver,
Sende beni hep yakan gözün şiirleri var.

Gurbet diye gezdiğim aradığım her ilde,
Peşinde bir gölgeyim, zihninde beni bil de.
Sana ben sevdiğimi söylediğim bu dilde,
Sevgiliye verilmiş sözün şiirleri var.

Ben dalıp kayboldukça yüreğinin ağında,
Rüyalarım son bulur,yollarım Kaf dağında.
Belki de kaderime dönen söz dudağında,
Yalan değil hakikat, özün şiirleri var.

Bütün limanlarda ben aradıkça isminle,
Bazen bir fani beden, beni çeken cisminle.
Anladım ki baş başa kaldığım son resminle,
Gözümde bir mah olan yüzün şiirleri var.

               Hamit Hayal- 20.01.2008:Gönen

Sitem dolu dilinin zehirler kustuğunu,
Dalan gözlerimden yaş akınca mı anlarsın?
Yüreğimin inlerken kırılıp sustuğunu,
Ben senin gözlerine bakınca mı anlarsın?

Yüreğimde onulmaz yaraları açarak,
Ne denli uzaklara gidersen git kaçarak.
Belki de yollarına ben senin gül saçarak,
Yüreğimi ateşler yakınca mı anlarsın?

Zaten gittin gideli günlerim yıl olmada,
Ömrümüzden ne kaldı, artık oda dolmada.
Sevgilim bülbül gitti, bağlarda gül solmada,
Bunca kahır, bunca dert yıkınca mı anlarsın?

Bazen karlı dağdayım, bazen ateş çölünce,
Yarım kalmada her şey düşlerimi bölünce.
En sonunda kader bu bir köşede ölünce,
Kara yastan bir duvak takınca mı anlarsın?

Sevincime ortak ol gönlüme erde bekle,
Uzat bana elini elime ver de bekle.
Sen beni dün olduğun gibi o yerde bekle,
Siteminden, nazından bıkınca mı anlarsın?

Elem dolu şarkılar nağme olup her seste,
Bir bülbül çilesince güle yapılan beste.
Senden hatıralar var zihnimde bin bir deste,
Yüreğime bir kurşun sıkınca mı anlarsın?

                Hamit Hayal/ Gönen / 22.06.2009

Bir çağ dönümü bu, bir kader anı
Bu gece rüyamda sen varsın annem
Bir sonsuz mutluluk, keder bir yanı,
Bu gece rüyamda sen varsın annem.

Gözlerin kuşatsın, sarsın ferinden,
Ben hal arz ederken sana derinden;
Belki kalbim fırlar korkma, yerinden,
Bu gece rüyamda sen varsın annem.

Görünmez kudretler benden alarak,
Annesiz yaşadım her gün dalarak;
Ruhun bedenimde sonsuz kalarak,
Bu gece rüyamda sen varsın annem.

Bütün şükürlerim yüce Allah’a,
En mutlu anımı tatmadan daha;
Nice duygularım kalkma da şaha,
Bu gece rüyamda sen varsın annem.

Bu sır umanında ne dil, ne hece;
Dilersen çözülür bunca bilmece.
Uzasın, bitmesin bu sonsuz gece,
Bu gece rüyamda sen varsın annem.

Hamit Hayal-Gönen:27.07.2006

Çevrem de aşılmaz bu taş duvarlar,
Tavanda yağmurun azgın vuruşu.
Çürütürken beni bu yaş duvarlar,
Günahın hesapsız her kuduruşu.

Dili yok anlatsın zaman denen sır,
Bu hapishane de sanki bin asır;
Duygularım öldü, kalbimde nasır,
Çözülmez aklımın karşı duruşu.

Vicdanlar inlesin bir ömür derken,
Yaşadığım hayal, ölüm hep erken;
Bu hapishane de kendimi yerken,
Hüsrandır zalimin dünya kuruşu.

Kuvvet incitiyor, kudretler densiz,
Bu hapishane de ölüm nedensiz;
İnsan var içimde ruhsuz, bedensiz,
Od düşmüş gönlüme zor kavuruşu.

Üstüme gelmede, çökmede taşlar,
Her günüm işkence ederek başlar;
Ne hapishanem de biter savaşlar,
Ne de kaderimin bu savuruşu.

Çevrem de aşılmaz bu taş duvarlar,
Tavanda yağmurun azgın vuruşu;
Çürütürken beni bu yaş duvarlar,
Günahın hesapsız her kuduruşu.

Hamit hayal/Gönen/25.07.2009