Kategori: Şiirler

Bir umman misali bu aşktan sona

Dağlanan bir gönül, göz kaldı bende.

Vurgunlar yesemde meftunum ona

Bağlayan bir gönül, göz kaldı bende.

Destanlar dilince anlatsam neler

Bahar hüzün verir, yorgun güz eler.

Küskünce mevsimler, dargın seneler

Çağlayan bir gönül, göz kaldı bende.

Demek ki başkaydı şekil ve biçim

Ben aşkın dilinde bu yüzden hiçim.

Hayattan bir nefes, bir katre içim

Sağlayan bir gönül, göz kaldı bende.

Esrara bürünmüş, meçhul adına

Hüzün bestelerdim aşkın tadına.

Hasreti burnumda tüten kadına

Ağlayan bir gönül, göz kaldı bende.  

           Hamit Hayal / 05112021

Bir gölge misali geçtin bu handan

Evvel mi ahir mi, art mısın bilmem.

Bir yanın nalandı bir yanın handan

Olmazsa olmazım, şart mısın bilmem.

Kim getirebildi bu sırra çözüm

Ummandan öte hal, alemler özüm.

Zaten söyleyecek kalmadı sözüm

Yeni mi, taze mi, kart mısın bilmem.

Anlamak ne zormuş sende ki aklı

Her şeyin muamma her şeyin saklı.

Fikrin mi çok başka, zikrin mi farklı

Yoksa pusudaki kurtmusun, bilmem.

Yerler başka, gökler başka bir ayet

İbret alamazsam korkum var gayet.

Sonunda düzlüğe çıksamda şayet

Sıla mı, vatan mı, yurt musun bilmem.

                Hamit Hayal / 04.11.2021

Bilmem nasıl verdin aşka bir mana

Neyi aradın da bulmadın Leyla?

Hayatta bir tek sen gülmedin bana

Bir tek sen gönlümü almadın Leyla.

Ne güzel gülmüştü bir gönül eri

Dağlara seslendin, ses geldi geri.

Sende biliyorsun, ezelden beri

Bir gönül kapısı çalmadın Leyla.

Aşkı tarif eden öz sende esir

Dünya’yı yakacak göz sende esir.

Söylenecel nice söz sende esir

Aşkın zindanından salmadın Leyla.

Yolcusuyuz akıp giden bir nehrin

Herkes yoğrulmada içinde dehrin.

Sende benim gibi sonsuz ve derin

Aşkın hayaline dalmadın Leyla.

Bir hikâye anlat, efsane söyle

Sevenler gölgende kalmasın öyle.

Mecnunu sürdün de bir çöle şöyle

Sende bu dünya’ya kalmadın Leyla

                     Hamit Hayal / 12112021