Hamit HAYAL

Yığitliğin düşmediği son timsal

Benim gurbet bağlarımı çöz dağlar.

Ben ne dersem deyim hepsi bir misal

Sonsuz hasretlerle yanar öz dağlar.

Sanki bahtı kara, ömrü gecedir

Bizim dağlar hiç eğilmez, yücedir.

Sanmayın ki bir cümleden hecedir

Her biriniz bir kitaptan söz dağlar.

Eğri doğru bir cümleyle sınarlar

Hayat verip, çağlıyor mu pınarlar?

Bilmiyorum, küskün müdür çınarlar

Yazda bitti, memleketim güz dağlar.

Bülbüller zay olmuş, güllerin nerde

Bir yalnızlık masalından son perde.

Güneş göçmen kuştur bu ıssız yerde

Ne eğri bir çizgi ne de düz dağlar.

Allah’a yakındır elbet bu toprak.

Kördüğüm çözülür, derken hu toprak

Can sunar kalbinden, verir su toprak.

Sanki bir gelinde süslü yüz dağlar.

                Hamit Hayal / 13.07.2021

Hicran türküleri söyletir saza

Aşkı gözyaşıyla belerdim köyüm.

Gurbet toprağında hasretken yaza

Zamanı elekte elerdim köyüm.

Derman kabul etmez, nice bu acı

Hasretten beslenir, büyür şu acı

Boğazımdan geçmez, içsem su acı.

Öksüz yağmurları dilerdim köyüm.

Girizgah ister ya her destan başı

Her aşkın sonunda vardır gözyaşı.

“Muradıma engel.” Der kalpsiz taşı

Bende Ferhat olur delerdim köyüm.

İntizar et bana, sitem söyle sen

Değiştin, kalmadın elbet öyle sen.

Güz düşmüş sabahın aşkı öğle sen

Bir anne ardınca melerdim köyüm 

Bir ferman yazdılar idraksiz, ussuz

Gurbet diyorum ya bir çöl ve susuz

Bitmez düşlerimde yorgun, uykusuz

Çocuk umutlarla gülerdim köyüm.

           Hamit Hayal / 13.07.2021