Kategori: Tarih ve Kahramanlık Şiirleri

Sordum “ Gülecek mi yine talihim”
“ Muhteşem yaşanan o anlar” diyor.
Hangi sayfasını açsam tarihim,
“Boşa mı döküldü bu kanlar” diyor.

İman kudretiyle yoğrulmuş, bedi,
Hak ile dostluğum benim ebedi.
“Yeter ki çökmesin gönül mabedi,
Allah’a adanır ne canlar” diyor.

“Perdeler açmaya varsa talibi,
Küfür zelil olur, iman galibi.
Baş eğsin, tabi kıl hükme salibi,
Susar ebediyen bu çanlar” diyor.

“Bir şafak düşünde geçen ömür az,
Kışın arkasından bahar, sonra yaz.
Kalp iman ettiyse ve diller niyaz,
Allah’ın indide ak hanlar” diyor.

Kudretin sahibi yüce Allah bir,
Resul-i zişandan öte var mı pir?
Cihat meydanına yeni baştan gir,
Gökten yere iner ne şanlar” diyor.

“Bu millet vahdete adanmış nefer
Ferman mı bekliyor, fetva mı sefer?
Kim vardır hüsranda, kim tadar zafer,
Kurandan bir hüküm nişanlar” diyor.

Hamit Hayal / Gönen / 04.09.2011

Viyana üstüne yeni bir sefer,
Taçlansın asrımız, anımız bizim.
Kalmasın nizama girmedik nefer,
Allaha adanmış canımız bizim.

Bu hangi çağ demem, bu zemin nere,
Cennet yakışmaz mı müminden ere?
Atamın cihan da gittiği yere,
Bir bayrak dikmekmiş şanımız bizim.

Cihan devlet ister, bekler günümüz,
Gaza da, cihat ta geçti dünümüz.
Garp ta tarih yazdık, şark ta ünümüz,
Sultan Süleyman’dır hanımız bizim.

Asrı zayi olan “ettim” der mi kâr,
Küfür beyan olmuş, ayandır inkâr.
Ferman et katınca, öne düş hünkâr,
Zafer için aksın kanımız bizim.

Zafere “el aç” der, ökten isteriz,
Özenir, şan, şeref kökten isteriz.
Yerden niyaz eder, gökten isteriz,
Vatandır, gül açar ban’ımız bizim.

Şafak sökmesine saatler kala,
Padişah secde de, kıyam da lala.
Serhat boylarında yine dört nala,
Sarılsın ön, arka, yanımız bizim.

Hamit Hayal / Gönen / 04.09.2011

                              Anadolu’yu vatan yapanlara…

Habur şafağında nur, yıldızlar katar, katar,
Bütün ihtişamıyla haburdan doğar, batar.
Verilen en son emre itaat ile Türk tabur.
Şaha kalkmış yürekte yarından emin atar.

Bir ebedi bağlanış varlığına andında.
Karlı dağlarla kardeş, vatan ile yandında.
Verilen en son emre taat ile Türk tabur,
Belki arş’ın kapısı, bir anka kanadında.

Yıldız yıldız akarken ufkun ötesi Irak,
Belki bir kirli mayın, bir kurşun belki firak.
Verilen en son emre vaat ile Türk tabur,
Dağlarda binbir yılan kuyruğunda çıngırak.

Vatan elbet hürriyet toprağında, taşında
Bayraklar dalgalanır eğilmez dağ başında.
Verilen en son emre saat ile Türk tabur,
Varlığın bekasına şimdi zor savaşında.

Şafağında akarken Habur son savaş değil,
Bir yıldız kayışında, son sürat, yavaş değil.
Verilen en son emre naat ile Türk tabur,
Varlığım armağandır, yalnız kuru baş değil

              Hamit Hayal / Gönen / 04.09.2011

Ey rabbin muazzez kıldığı millet,
Şahlan, aşılacak dağlar bekliyor.
Bu zamandan öte nice zaman var,
Belki şaşılacak çağlar bekliyor.

Çözülmüş bağlanış, tükenmiş yaşam,
Basra harap olmuş, hüzne dalmış Şam.
Nerede o mazi denen ihtişam,
Gülü solmuş, viran bağlar bekliyor.

Anlıyor ki insan gönül verince,
Bin yıllık hasretten daha derince;
Bir diriliş, yeni baştan erince,
Ölen ölmüş, kalan sağlar bekliyor.

Ne mazi derinde, ne ati ırak,
İbretler alınsın nişane bırak.
Ey ustam, hayata başlayan çırak,
Vatan örülecek ağlar bekliyor.

Bu millet tarihte koşup en başta,
Var olma aşkıyla doldu her yaşta.
Nerede yenildik, hangi savaşta,
Kör talih güler mi, ağlar bekliyor.

Hamit Hayal / Gönen / 04.09.2011

Bükülmez bileğin, eğilmez başla,
Allah’ın adıyla durulan millet.
Gözün ırmağında bir engin yaşla,
Arşın gölgesine kurulan millet.

Yenilmez iraden, ismin ile denk,
Allah rızasına adanmış her cenk.
Ayrılıklar gördün, acılar renk, renk,
Elbet “kader” deyip burulan millet.

Kudretin bağlanış, varlığın iman,
Rabbin katındadır verdiğin aman,
Mekânlar biliyor, şahittir zaman,
Sadece sevmekten yorulan millet.

Müjde şafağında nöbette erin,
Yeniden “yürü” der sahibi yerin;
Kirlenmiş insanlık, çıkmazlar derin,
Nicedir beklenen, sorulan millet.

Engin hatıralar, bunca köklü şan,
Dilerim ey mazi yeniden yaşan.
Çağların içinde zor dağlar aşan,
Zamanda yarına kurulan millet.

Hamit Hayal / Gönen / 04.09.2011