Kategori: Şiirler

Bir derdim kalmadı, bir sevdam başka,
Artık deme “Yüreğini aç bana.”
Kapattım gönlümü ben çoktan aşka,
Artık demem al bohçanı kaç bana.

Yıllar sonra bile sensiz olmuyor,
Ceza mı bu, yerin hâlâ dolmuyor.
Bir hayalin var zihnimde, solmuyor,
Ne taht gerek ne dünyada taç bana.

Elime kudretten ver de bir asa,
Bin yıl geçse yine bitmez bu tasa.
Nihanda yazılmış belki bir yasa,
Kanadı kırık bir kuş ol, uç bana.

Bir boran ol bir fırtına, yut beni
Bir dört duvar arasında tut beni;
Gel aziz kıl sevdan ile, kut beni,
Bu sevdada günah bana, suç bana.

Almaz mıyım ellerini al dersen;
Düşmekteyim, tutunmaya dal dersen,
“Artık gitme, yüreğimde kal”; Dersen
Bir katresi yeter, sevgin güç bana.

Yıllar öncesinden kaldın bir siste,
Sevmekten tükendim, yoruldum histe.
Bir ömrüm olsaydı verirdim, iste,
Yalandır, yabandır, bilmem öç bana.

Yılları sırtıma vurdular sanki,
Tarifsiz bir zaman, öyle bir anki.
Gözlerim ağlayın, kalbim sen yan ki,
Kaderden yazılmış gurbet, göç bana.

Hamit Hayal / Gönen / 08.12.2013

Eminim, düşecek bir gün içine,
Bir hasret korkusu sinmeyi bekle.
Kader aşkta bakmaz neden, niçine,
Sen benim kalbimde dinmeyi bekle.

Beni ne aradın ne bir gün sordun,
İçimde sönmeyen bir kızıl kordun.
Gecemde ağlattın, gündüzde yordun,
Benim için ”Öldü”; Denmeyi bekle.

Ne olur anla şu aşkı düşte sen,
Hazin ve manalı her gülüşte sen.
Ne zaman erersen aşkta rüşte sen,
Hep beni hayal et, yenmeyi bekle.

Ayak seslerim var kapında, dinle,
Ömrün viran olsun, kalbince inle.
Yoruldum, yenildim, bittim derdinle,
İçimde son yangın, sönmeyi bekle.

Yarın Hakkın huzuruna varınca,
Sen beni anlarsın korkum sarınca.
Sükût et zamana, bekle arınca,
Nihayet aslına dönmeyi bekle.

Bir gün yüreğinden sevdam alınır,
Hangi umman kaldı, nere dalınır?
Bir daha sanmam ki kapın çalınır,
Gönlüme bir nüzul inmeyi bekle.

Hamit Hayal / Gönen / 07.12.2013

Ezeli tükeniş hiçe karışmak,
Allaha açıldı eli nefsimin.
Uzun sürdü ölüm ile barışmak,
Sonunda büküldü beli nefsimin.

Ölüm bir yalnızlık, iki heceli,
İçimde taşıdım korkunç eceli.
En aşkın ateşe gündüz geceli,
Durmadan üflerdi yeli nefsimin.

Ölümü işlerken kaderin çarkı,
Hayat nağmelerden örülü şarkı.
Ezelin ebedden var mı bir farkı,
Gaybın ötesinde ili nefsimin.

Nefrete, günaha, küfre bilenip,
Aslında yıkıldım her gün ilenip.
Şimdi hakikati Haktan dilenip,
Allah’ı zikreder dili nefsimin.

Gönle ateş değdi dili susunca,
Dünyayı işlermiş kendi usunca.
Ecel hiçliğe bir hüküm kusunca
Kudreti kalmadı ölü nefsimin.

Hamit Hayal / Gönen / 07.12.2013

Gözler seni arar, dil seni sorar,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.
Hayalin durmadan zihnimi yorar,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Bozuldu düzenim, kalmadı bir tat,
İsterdim ömrüme nice bahar kat.
Her aşkın sonunda var imiş firkat,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Bitince anladım, aşk rüya meğer,
Bugün yeni şeyler söylersen eğer;
Alnımda yazımsın, kalbimde değer.
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Suçu kim üstüne alırsa alsın,
Bırak aşkın ben de bir yara kalsın.
İçim kan ağlasın, gözlerim dalsın,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Ayrılıkta kaç yıl, kaçıncı dönüm,
Ardımda dağlar var, uçurum önüm.
Muhakkak benim de var eksik yönüm,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Yeni bir sevdayı aklıma sok ta,
Gel bu ızdıraba koyalım nokta.
Ne dersem diyeyim bir hükmü yokta,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Bir sevdaya kapılmış ya karınca,
Hakkı bulur son menzile varınca.
“Gönlüm”; Dedim, “Dön yolundan arınca,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Ben seni bilirim, ettiğin nazla,
Sitemin kalp yakar, cevrinden fazla.
Bir baharda geldin, gittin bir yazla,
Sonu böyle bitsin, ister miydim hiç.

Hamit hayal / Gönen /03.12.2013

Sen benim alnımda kader mi, nesin,
Gölgeden bir sırra daldın da gittin.
Sonunda hasret var, ayrılık kesin,
Benden yüreğimi aldın da gittin.

Ben çöl serabında ararken suyu,
Bir ömür dilensem vermez kör kuyu.
Dert etme derdimi, aşka dal, uyu,
Benden yüreğimi çaldın da gittin.

Kudretim yetmedi aşk denen güce,
Özlem kadar büyük, dağ kadar yüce.
Şimdi ben gözünde bir yorgun cüce,
Gönül gözyaşımı saldın da gittin.

Her seven bir arsız gönül taşıyor,
Bu yük artık bende beni aşıyor.
Sormadın kim öldü, kimler yaşıyor,
Leyla’ya bir Mecnun kıldın da gittin.

Kuşlar uçmak için gelir dünyaya,
Neden kapıldım ben bir boş hülyaya?
Sen beni daldırıp bir zor rüyaya,
İçimde bir yara kaldın da gittin.

Hamit Hayal / Gönen / 101.12.2013