Hamit HAYAL

Nihayet bir vasfı varmış onunda

İten gençliğinden ne kaldı geri?

Ömür geldi geçti, yolun sonunda

Biten gençliğinden ne kaldı geri?

Umudun üstüne var umut ekle

Giden bir gün geri gelir mi bekle.

Ne dersin aynada tükenmiş şekle

Yiten gençliğinden ne kaldı geri?

Ne zaman değdi ilk güz zülfü yare

Güzellik deminden göster bir pare.

Oysa bir zaman her derdine çare

Yeten gençliğinden ne kaldı geri?

Kudretin kalmadı, bitti sözünde

Yeşermez bir daha geçmiş özünde. 

Mazi ne güzeldi, şimdi gözünde

Tüten gençliğinden ne kaldı geri?

                Hamit Hayal / 27. 01. 2025

Ömrün zindanında ararken anı

Yaşlı resimlerin özüne daldım.

Bilirim, hüzündür ömrün bir yanı

Yaşlı resimlerin güzüne daldım.

Nerede erilmez gül yüzlü çağlar

Zaman firar eder, eskimez bağlar.

Ezel mi gülümser, ebed mı ağlar

Yaşlı resimlerin gözüne daldım.

Var mıdır dünyada murada ermiş

Bilmiyorum hayat kime ne vermiş?

Sözün en sonunu başında dermiş

Yaşlı resimlerin sözüne daldım.

Sırtımda yükümle yürüdüm yorgun

Bitmiyor hayata yönelik sorgun.

Gördüm ki çizgiler ve renkler solgun

Yaşlı resimlerin yüzüne daldım.

Dalınca düşüne bir gönül tahtın

Gecesi gündüzdür her karâ bahtın.

Hakkın kitabında hükmü var ahtın

Yaşlı resimlerin cüzüne daldım.

                Hamit Hayal / 18.01.2025

Gökten yere inen, topraktan çıkan

Ölüm bu anidir, bilmiyor musun?

Gönül kıranlardır Kâbeyi yıkan

Her zalim canidir, bilmiyor musun?

Nefsani her tuzak iblisten kapan

Bir murat almaz mı Allah’a tapan.

İnsan denen meçhul eseri yapan

Erilmez banidir, bilmiyor musun?

İman et, yıkılma yıkılan dağla

Ölenle yoldaş ol, kudret bul sağla.

Nazar et derdine, aşk ile ağla

Rahmeti ganidir, bilmiyor musun?

Rükudan secdeye iman ve talim

Müşfik seslenişin hüsnünce halim.

Ey nefsim dediğim had bilmez zalim

Bu dünya fanidir, bilmiyor musun?

                Hamit Hayal / 18.01.2025

Bilinmezler aşkı sunar insana

Bir serapta nefis suya kanarmış.

Çozülmedik yüzler düşer lisana

Gönül her güzeli Leyla sanarmış.

Yaşadın mı umutları çökerken

Çıkan düşer zirvelerden çok erken.

Öyle derler, gözyaşları dökerken

Mecnunların özü sessiz kanarmış.

Bilmiyorum, nasıl hesap ederler

Toplansa hiç etmez belki kederler.

Sevmek nedir, niçin yakar hederler

Bir imtihan derler, kader sınarmış.

Çöl ne ister yaradandan, su amma

Hüzün değmiş viraneden gül umma.

Baştan sona aşk değil mi muamma

Kerem olan bir ummanda yanarmış

              Hamit Hayal / 08. 12.2021