Kategori: Şiirler

Hakka teslimiyetle şaşmaz kanundur avdet
Çekilen bir perdeyle gözlerde sönmek ölüm.
Ölüm en yüce kattan her nefse eren davet
Ondan geldik, Allah’a yeniden dönmek ölüm.

Ölüm hayat denilen yaşamın arka yüzü
Ölüm kaderimizin kördügümden bir cüzü.
Ölüm, hükmün sahibi Allah’a dönüş güzü
İhtiras ve hırslarda sonsuzca dinmek ölüm.

Ölüm değildir elbet rotadan şaşmak hali
Ölüm dünyaya perde çekilen yaşmak hali.
Ölüm zamanı aşmak, mekandan taşmak hali
Mağrur ve mahur olan insanı yenmek ölüm

Penceresiz, bacasız bir uzunca kutudan
Öyle çok korkarız ki karanlık ve kuytudan.
Uyanmak gerek artık dalınan son uykudan
Çekilmek bu dünyadan, kabire sinmek ölüm

Ölümle diriltmekmis, ölmeden ölen sağı
Ölüm madem koparmak Allahla gönül bağı.
Ötelerden bekleyen keşfetmek başka çağı
Göç ile bu dünyadan, bir sala binmek ölüm.

Nasıl ki su çalkanır, devr olur bir bakraçta
Dünyadan okumalar durağan bir sarkaçta.
Hüküm tebliğ edilir, zaman, saat ve kaçta?
“Uyan artık rüyadan”, faniye denmek ölüm.
                                      Hamit Hayal

İnsan, aşkı arar kendi özünde
Seni Hakka bağlayanı hatırla.
Yazık. Hâlâ dünyamı var gözünde
Yusuf için ağlayanı hatırla.

Hak rızası, yaratanın himmeti
Üzerimde kul olmanın zimmeti.
Ne güzel şey şu Allah’ın nimeti
Gönüllerden çağlayanı hatırla.

Ağlıyorum akıbet ne dendi mi
Ziyandayım, nefsim beni yendi mi?
Bu dünyada yaktı isem kendimi
Cehennemde dağlayanı hatırla.

Rüya kadar zamanın en kadimi
İnsan nedir, bir sor neyin hadimi?
Birde düşün günahından nadimi
Ki merhamet sağlayanı hatırla.
                               Hamit Hayal

Bir dünya derdi mi zannettin aşkı
İman ve itaat tasamız bizim.
Her şey bir ummandan bir dehre akar
Hak hükmünce işler yasamız bizim.

Mavera nedir ki bir tülden başka
Gözümüz görmedi bir gülden başka.
Kim anlar bu hali bülbülden başka
Ümit ve korkudur asamız bizim.

Bir günahı belki bin tövbe aklar
İnsan örselenmez, yenilmez haklar.
Mü’minler himmeti kendinden saklar
Ahlâktır varidat kasamız bizim.

Allah’a, ahrete, kadere iman
Kıyamla yolcuyuz, secdemiz liman.
Bir gün solmayacak zannetme siman
Ölümdür en büyük kıssamız bizim.

Bir evre bitmeden başlar bir evre
Çilemiz yolcudur mihnetten cevre.
Bir gün ulaşacak herkes bu devre
Mizanda kurulur masamız bizim.
                              Hamit Hayal