Hamit HAYAL

Nice hatıradan destanlar ördüm,
Her kederde gözden coşan sel ağlar.
Dünyanın bin türlü halini gördüm,
Anladım ki yaran ağlar, el ağlar.

İnsan ki özünde kalmış bir naçar,
Dünyada aşk var mı, kim ümit saçar,
Kim gönül fetheder, kim bir çağ açar,
Bir ağızda garip kalmış dil ağlar.

Bu bağlar bu dağlar, kuşu kurdumu,
Nice atan kalpler vardı, durdu mu?
Özledim ben eski gönül yurdumu,
Şimdi bir virane kalmış il ağlar.

Ne Hak düşer ne Hakkı kurt boğardı.
Şafaklar geç kalmaz, güneş doğardı.
Ağrıyan başımı bacım oğardı,
Zülfünün ucunda şimdi tel ağlar.

Cananların meyli elbet canaydı,
Gönül kudretimiz cennet anaydı.
Sevgi güldü, aşklar Haktan yanaydı,
Mecnun nerde, garip kalmış çöl ağlar.

Varsın dönsün yine bu köhne dünya,
Dün geri gelecek, gördüm bir rüya.
Ve insan çürümüş, muktedir riya,
Sunam çekip gitmiş, şimdi göl ağlar.

Bir zamanlar ceddim, atam sağlarken,
Tarih yazdı, sevincimden ağlarken.
Bugünden yarına ümit bağlarken,
Bir bahara hasret kalmış gül ağlar.

Hamit Hayal / Gönen / 07.06.2014

Sonunda anladın fallar açmakla,
Düşler bir hakikat olmuyor gönül.
Nereye bu gidiş böyle kaçmakla,
İçimde ki boşluk dolmuyor gönül,

Saçımda kalmadı eser karadan,
Bir türlü çıkmıyor dağlar aradan.
Belki böyle yazmış aşkı yaradan,
Esirim gurbette, salmıyor gönül.

Kimi koşar ardı sıra durulur,
Kimi sever bir güzele vurulur.
Bir gün yeniden bu dünya kurulur,
Arayan dengini bulmuyor gönül.

Hakikat dilinde zordur eceler,
Aşkı anlatmaya yetmez heceler.
Bu kadar uzun mu bu kör geceler,
Bir türlü gözlerim dalmıyor gönül.

Düşünce inliyor insanın aklı,
Çıkışı olmayan yolda kim haklı?
Kim bilir dünyada ne sırlar saklı,
Sevdiğim insafa gelmiyor gönül.

Bozuldu düzenler, tutmuyor ayar,
Kimi yol başında, kimi gün sayar.
Ömrümüzden her gün bir yıldız kayar,
Yüzümüz bir türlü gülmüyor gönül.

Çekip giden bir gün bir el olunca,
Aklıma düşer yar gözler dolunca.
Neyleyim dünyada güller solunca,
Sevdanın bir hükmü kalmıyor gönül.

Hamit Hayal /Gönen / 06.06.2014