Hamit HAYAL

Ey adına şiirler yazdığım peri kızı,
Seni toprak çağırdı, veda ettim ben aşka.
Bir hasretim var yorgun bir de kalbimde sızı,
Ebedi aşkım dedim, sevmedim senden başka.

Ne hakikat var artık ne direnme inadım,
Bazen şafaktan önce güller açar, solarmış.
Sonsuzluk uykusunda aklına gelmez adım,
Boşluk kalmaz âlemde, bir gün yeri dolarmış.

Ayrılığın vedası hep böyle içten belki,
Senden sonra yolumun hiç biri değil düzgün.
Şafağa çalan gözün hala öyle güzel ki,
Son resmin var elimde, yaralı yorgun üzgün.

Sabah ezanları bu, ben hala bir başımla,
Hani gönlünde hünkâr hani başında taçtım;
Tek başıma ve yalnız gözümdeki yaşımla,
Düşlerim gerçek olsun diye Rabbe el açtım

Sonu hep böylemidir aşkların sonsuz hüzün,
Dönüp arkama baktım, ellerimde kalan hiç.
Çoğunca bir perdenin ardında kalan yüzün,
Ve bende iflâh etmez yaralı kalp, buruk iç.

Beni davet ederken hatıralar dolu dün,
Hangi dua var kabul olsun ki Onsuzlukta.
Şafağı bekliyorum, sonrası bir uzun gün,
Dünya yine hep dalgın dönecek sonsuzlukta.

Beni kaderim bile terk etti bir boşlukta,
Nice selamlar verdim, kuşlarda almadılar.
Üstüme yok yıllardır bir tadım sarhoşlukta,
Senden başka küsecek kimseler kalmadılar.

Büyülü gölgelerin sonsuzluk çağında mı,
Hangi yana döneyim, her kabir taşında sen.
Ya da meftun olduğun bir duygu çağında mı?
Şu toprağa düşerken söyle kaç yaşında sen.

Döküldüm lime lime ne ümit var ne emel,
Yürüyorum katına varmaya kaç adım var?
Ben kurumuş kökteyim, sen de virane temel,
Hükümsüz hünkârların fermanında adım var.

Hakikatimi alan eller kurur ya bir gün,
Düşler âlemindeyken çalanlar var ülkümü.
Sonsuz değil şu çalan saat duracak bir gün,
Bir vuslat hülyasıyla terk ederken mülkümü

Bu sevda üzerine söylediğim her nutkum,
Bütün ayrılıklarda muhakkak var bir neden.
Bir hayal olarak kal ömrümde ki tek tutkum,
Ruhum emanet zaten, hazır göçmeye beden.

Yalnızlıklar dolarken her ana gurbetimden,
Güllerin son şafağı kanattığı zamanlar.
Bir veda mektubudur sana bu gurbetimden,
Zaten dünyada senden başka beni kim anlar?

Sözün var çalmalısın açılmayan kapımı,
Yaz gönül defterine, yeniden ekle beni.
Aşklarda son denilen kaçılmayan kapı mı?
Bir gün bende aslıma dönerken bekle beni.

Biliyorum, aslında sen zaten hiç olmadın,
İçimin sonsuzluğu denen yerdedir yurdun.
Nice hazanlar değdi, sen yine hiç solmadın,
Özünde ağlatsan da, kalbime bir taht kurdun.

Sevgim ki karşılıksız aşkta ettiğim de eda,
Bir gurbet yolcusuyum, içimde ki şevk kırık.
Bu yazdığım son şiir belki de aşka veda,
Bir tutam gözyaşı ve geri kalan hıçkırık.

Hamit Hayal /Gönen / 25.07.2014

Zaman yol vermedi, kesti önümü,
Aşamadım zor dağları kar diye.
Bugün ayrılığın son yıldönümü,
Seni andım bir vefasız yar diye.

Aşk yoksulu değil idim, zenginde,
Sitemim var ayrılığın renginde.
Yol beklerim, gözlerim hep enginde,
Nice uzun ince yollar dar diye.

İstiyorsan selamımı al kırık,
Sitemim var gönül yara, hâl kırık;
Neyleyim ki tutunacak dal kırık,
Yüreğimde bir yangın var, nar diye.

Eğer benim için taşkındı dersen,
Sevgimi gönlümden aşkındı dersen;
Tarifsiz yol bilmez, şaşkındı dersen,
Bir mektup yaz, ahvalimi sor diye.

Hisler yenik, hasretinle belersem,
İnler misin öksüz gibi melersem?
Yol varır mı sana dağlar delersem,
Açamadım her derdimi sır diye.

Yas tutsun yüreğim, saçını yolsun,
Kader mi gül demsiz, açmadan solsun?
Vefasız Aslı’dan bir farkın olsun,
Yokluğumda hasret ile sar diye.

Zaman yol vermedi, kesti önümü,
Aşamadım zor dağları kar diye.
Bugün ayrılığın son yıldönümü,
Seni andım bir vefasız yar diye.

Hamit Hayal / Gönen / 24.07.2014

Beni sonsuz bir alevde yakmıştın,
Çok zamandır bükük bende bel çocuk.
Kahir dolu bin sitemle akmıştın,
O gün bugün gözlerimde sel çocuk.

Sen melekler diyarından bir yerde,
Hasret beni içten yakar, hep yerde;
Bilmiyorum, vuslat var mı ve nerde,
Bekliyorum senden hep bir el çocuk.

Bir ölümdür artık gelen hoş bana,
Senden sonra bu dünya hep boş bana.
Çok isterdim bir ümitle koş bana,
Kıskanmalı seni derdim yel çocuk.

Hasretinden yorgun ya da çoğu aç,
Kaç yıl geçti bilmiyorum söyle kaç?
Gönlümde sultandın, dik başımda taç,
Dön gittiğin yerden artık, gel çocuk.

Sen hiç bilme hicranımın yaşını,
Yüksekte tut, kalbime koy başını.
Bir gün olsun bu bende gözyaşını
Gücüm yetmez, ne olur sen sil çocuk.

Bir çocuk sesinde ya da bir ünde,
Biliyorum, döneceksin bir günde.
Gelecek beklesin, ben kaldım dünde.
Ben hâlâ yol bekliyorum, bil çocuk.

Hamit Hayal / Gönen / 22.07.2014

Her demi hicransız hayaller kurduk,
Kaderden yazılmış bir cüz efendim;
Bir düş bir hakikat, bekledik durduk,
Gönül kapısında bir yüz efendim.

Hazindir şu insan insanı yerken,
Dünyaya bir nizam vermeli derken.
Bahar geldi geçti, bitti yaz erken,
Kapımızı çaldı son güz efendim.

Kimi yıkar kimi gülistan eyler,
Dünyayı doldurdu ne batıl şeyler.
Bir sessiz çığlık mı üflenen neyler,
Tükenen bilmem ki öz mü efendim?

Bir ağrı taşıyor göğüs kafesim,
Artık yetmeyecek belli nefesim.
Ne kalır dünyada, bir boş hevesim,
Gerçeği görmeyen göz mü efendim?

Ben belki gafilim belki hiçimde,
Hüzünlerim iflah etmez biçimde.
Yıllar yılı beni yakan içimde,
Bir alev ya da bir köz mü efendim?

İnsan ne arıyor ar mı kardeşler,
Bir vefa bir sevgi, yar mı kardeşler;
Sordular, “Dünyada var mı?” kardeşler,
Kalmadı diyecek bir söz efendim.

Hamit Hayal / Gönen / 19.07.2014