Hamit HAYAL

Ne diyeyim, dilim neyi söylesin,
Nice düzen yıktığımı görmezsin.
Şu zalimler var ya sen de öylesin,
Bu hasretten bıktığımı görmezsin.

Seven sevdasına bir ömür adar,
Kimi hasrettedir, kimi aşk tadar,
Bizde bu ayrılık nereye kadar,
Aşka kurşun sıktığımı görmezsin

Keşke bilsen nedir benim hülyamı,
Çok görürsün bir tadımlık rüyamı.
Senin için gönlümdeki dünyamı,
Ateş verip yaktığımı görmezsin.

Kaderimde bir tek çilem var, sensin,
Umurumda olmaz mecnunum densin.
İsterdim ki beni bir ölüm yensin,
Gözlerine baktığımı görmezsin.

Yaralı kalbime hicranla değsen,
Vazgeçmem bir ömür, başımı eğsen.
Hâlâ çözemedim ben seni neysen,
Neden acı çektiğimi görmezsin?

Bilirim, yüzünde gün solmayacak,
Senden sonrası mı, hiç olmayacak.
İçimde bu boşluk hiç dolmayacak,
Biraz daha çöktüğümü görmezsin.

Senden ötesinde derin bir boşluk,
Zaman hiçe akar, zeminde loşluk.
İstemem bitmesin bu pis sarhoşluk,
Gözümden yaş döktüğümü görmezsin.

Hamit Hayal / Gönen / 27.12.2013

Gönlüme düştüğün bir eski yazda;
Ben seni sevmekten suçluysam eğer;
Kudret kaleminden bir ferman yazda,
Aşk için uğrunda ölmeye değer.

Kalbimde ağrımsın, içimde acım.
Seni sevmek benim elimde değil,
Ben adı sen olan aşka muhtacım,
Yüreğim isyan et, başım sen eğil;

Kapalı kapılar ardında yüzün,
Bilirim o şehrin zor yokuşları;
Sensiz yaşamanın manası hüzün.
Hasretinden yorgun gurbet kuşları,

Sen adı hep meçhul olan yerdesin,
Yalnız düşlerimde var ve ıraktın;
Şafaklardan sordum seni, nerdesin?
Sen benim kalbimi öksüz bıraktın,

Bir gün duy sesimi, uzat el bana,
Gülersen hafifler inan dert yüküm;
Birazcık ümit ver, bir gün gel bana.
Yenilsin bu kader denen zor hüküm,

Sakın ölme düşlerimde sonsuz ol,
Sevdan yüreğime saplanmış bir ok.
Bu mevsim aşmıyor karlı dağdan yol,
Bir sen varsın bu dünyada, başka yok.

Bir aşk destanında çileli nutkum,
Kader bana benim sende batışım;
Yorgun hasretlere dönüşmüş tutkum.
Sen benim şuramda bir kalp atışım,

Gönlüme düştüğün bir eski yazda;
Ben seni sevmekten suçluysam eğer.
Kudret kaleminden bir ferman yazda,
Uğrunda bir kurban olmaya değer,

Hamit Hayal / Gönen / 26.12.2013

Ne yapsan yakışır kibirde, nazda,
Yaradan hükmünce gülsün be güzel.
Gönül hanemize uğra birazda,
Bizimde yüzümüz gülsün be güzel.

Ateş dudağında kalp yakan bir kor,
Sana yıldızlara ermek kadar zor.
Biraz tebessüm et, bir hal hatır sor,
Bizimde yüzümüz gülsün be güzel.

Gözlerin ruhlarda çalkar denizler,
Şavkından şevk alır solmuş benizler.
Himmet et çözülsün nihanda gizler,
Bizimde yüzümüz gülsün be güzel.

Kader mi bu aşktan tutuşup yanmak,
Bir tutam sevginle zor değil kanmak.
Her gün hayal etmek, her gece anmak,
Bizimde yüzümüz gülsün be güzel.

İdrake yeter mi bir mecnun aklı,
Aşk bu bir bilmece, sırlarda saklı.
Her sevilen zalim, her seven haklı,
Bizimde yüzümüz gülsün be güzel.

Bir nebze hatırla sende bir düşün,
İnin yıldızlardan, göklerden düşün;
Bunca hayal ettim, hükmü yok düşün,
Bizimde yüzümüz gülsün be güzel.

Hamit Hayal / Gönen / 25.12.2013

Yıllardır gözlerim hep seni arar,
Postaya bir mektup atıver gitsin.
Sevgilim insaf et, ver de bir karar,
İstersen kaşını çatıver gitsin.

Sen benim kalbimde eski bir sızı,
Bir coşkum kalmadı, kesildi hızı.
Neden seni sevdim zalimin kızı,
Bir akşam ufkumda batıver gitsin.

Seni her andıkça öne düşer ser,
İsyankâr kalbimde bir boran eser.
Hayal kırıklığım senden bir eser,
Beni yangınlara katıver gitsin.

Kirpiğin kalbimde bir sevda oku,
Varlığım tükendi, gör ben de yoku.
Bir hüzün kitabı yazdım al oku,
Sonrada bir hiçe satıver gitsin.

Yolları yokuşa sürer eğerler,
İçimde bir kuşku, korku meğerler.
Ne işe yarıyor bunca değerler,
Kalbimde sonsuza yatıver gitsin.

Neredeyse başım döndü dönecek,
Yaktığın kandiller söndü sönecek;
Vuslat günümüzü artık öne çek,
Sızı ol, kalbime batıver gitsin.

İstersen bir daha gelme ele dön,
Ağlat beni, gözlerimde sele dön;
Gönül gurbetimde küskün yele dön,
Ayrılık yasını tutuver gitsin.

Hamit Hayal / Gönen / 24.12.2013

Her derde bir çare bulurmuş ilim,
Yıllarca bekledim ben hep hevesle.
Hiç sesli konuşmam, susmuştur dilim,
Ömrüm kadar uzun bir tek nefesle.

İnsanın ruhunda var aşkın izi,
Bir tek hakikate aç artık kanat.
Kim düşündü insan olmaya bizi,
Doğarken doğarmış bizimle sanat.

Hangi kuşku varmış vehimden üstün,
Ya da hangi bıçak gölgemden ince?
Sordular “Sen sende sana mı küstün?”
Dedim ki” Cevabı zor bilmeyince.”

Aklımın nihayet kırık inadı,
Ne kadar üretse vicdanım yarlık;
Hükümsüz bir çile gölgemin adı,
İçimde ben olan bir meçhul varlık.

Neden böyle solgun aynada yüzün,
Hayat mı üflenmiş çözülmez düğüm?
Az kaldı kalbimde bitmeye hüzün,
Bir hakikat benim ben de öldüğüm.

Bu son fırtınası aşkın içimde,
Bundan sonra zaten kanadım kırık.
Aşka bir yol var mı başka biçimde,
Bu son ağlayışım, bu son hıçkırık.

Hamit Hayal / Gönen / 22.12.2013