Ne el verdin

Sen gönlümü düşürdün bir tuzağa,
Beni nice boş hayale daldırdın.
Kudretim yok, aklım ermez uzağa,
Ne el verdin ne düşünce kaldırdın;

Saçlarında yel eser, gül kokulu.
Hasretlerim yenilmez his dokulu.
Bir ömürlük, bitmiyor aşk okulu,
Ne el verdin ne düşünce kaldırdın;

Kimi dertten ağlar, kimi sevinçten,
Kim muhtaç değildir sevmeye içten?
Aklında ne kaldı ben denen hiçten,
Ne el verdin ne düşünce kaldırdın;

İsyanımdır sana böyle susuşum,
Ne ecelden ne ölümden pusuşum.
Bir sitemdir benim her kan kusuşum;
Ne el verdin ne düşünce kaldırdın,

Kalbimde duruyor attığın çengel,
Bir tutam sevgi ver, kalmasın engel,
Ya ben tükeneyim ya bir gün sen gel;
Ne el verdin ne düşünce kaldırdın,

Hasretim zihnine bir fitne soksun,
Sen beni bilmezsin, aşkıma toksun;
Ne yalan söyleyim, zaten hiç yoksun.
Ne el verdin ne düşünce kaldırdın,

Her gün sürer gider çile düşümde,
Gel sen de bir vuslat dile düşümde;
Bu son mevsim sevdan ile düşümde.
Ne el verdin ne düşünce kaldırdın,

Hamit Hayal / Gönen / 15.12.2013