İçimde sevdanın yorgun hüzünü

Kurduğum dünyamı ellerinle yık,
Bırakıp ta böyle nereye gittin?
Çık bari hasretin zirvesine çık,
Bırakıp ta böyle nereye gittin?

Saklamak nereye kadar yüzünü,
Tadınca sevdanın yorgun güzünü;
Her gün yaşadım ben aşkta hüzünü
Bırakıp ta böyle nereye gittin?

Kahırlar tattırdın, zehirler içtim,
Ayrılık yaşattın, hasretler biçtim;
Bedenen ölüydüm, manada hiçtim,
Bırakıp ta böyle nereye gittin?

Her vuslat düşünde tattığım zehir.
Gözümde tüterken, coşar bir nehir,
Yıkıldı, bir çöle döndü bu şehir,
Bırakıp ta böyle nereye gittin?

Sevdasından taze bahar aldığım,
Yetsin artık bunca melûl kaldığım.
Bir resimde gözlerine daldığım,
Bırakıp ta böyle nereye gittin?

Zamana sığındım, ağladım anda,
Hayalde var ettim, yok ettim zanda,
Bu virane şehir, bu yıkık handa,
Bırakıp ta böyle nereye gittin?

Hamit Hayal / Gönen / 27.10.2013

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir