Gözümden sel olup, akıp da gittin

Nicedir kalbimi bir hüzün sardı
Gözümden sel olup, akıp da gittin;
Gönlümün dağları borandı, kardı,
Beni ateşlerde yakıp da gittin.

Hatırla gözümden akarken yaşlar,
Bir yazım kalmadı, ömrümde kışlar;
Göklerden seslenip, çağırdı kuşlar,
Bir gönül yurdundan çıkıp da gittin.

Artık göç etsen de sen bu illerden,
Adın bir efsane, düşmez dillerden;
Dönüşü olmayan ince yollardan,
Sen beni içimden yıkıp da gittin.

Gönlünden olmazsa, dilde anarsın,
Bir yaraya döner özün, kanarsın;
Dedim ki “gidersen sende yanarsın,”
Son defa yüzüme bakıp da gittin.

                        Hamit Hayal

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir