Ben

Şu başı göklerde, karlı dağların,
Zirvesine ermiş bir çocuğum ben;
Hasret dolu gelip geçen çağların,
Çilesini dermiş bir çocuğum ben.

Bahtımız gülmezde sevgiden yana,
Ağlarım içimden hep yana yana;
Vatanı aşk bildim, toprağı ana,
Yolunda can vermiş bir çocuğum ben.

Yürüdüm bir ömür aşkın izinde,
Bir garip başım var, yaslı dizinde;
Bana bir mutluluk resmi çizinde,
Ayrılıklar görmüş bir çocuğum ben.

Seraplar çağlatan bir çöl misali,
Çok oldu yanalı bir kül misali;
Ateş dudağında bir gül misali,
Nice hayal kurmuş bir çocuğum ben.

Düşe kalka çilesini taşıyan,
Hasret var içimde yara kaşıyan;
Ömür verdim, gönül ettim aşiyan,
Mutluluklar örmüş bir çocuğum ben.

Çalınırsa kapın bir gün, aç benim,
Düşlerinde geçti yaşım kaç benim;
Tahtın benim, başındaki taç benim,
Hal ve hatır sormuş bir çocuğum ben.

Baş kaldırmam, yüreğince es bende,
Feryat bende, figan bende, ses bende;
Ya İbrahim, İsmailce his bende,
Hakka kafa yormuş bir çocuğum ben

Hamit Hayal / Gönen / 20.06.2013

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir