Bahtım beni mahkûm etti yanmaya

Hayal artık bir gönülde kurulmak,
Bahtım beni mahkûm etti yanmaya;
Ölüm imiş meğer sensiz durulmak,
Bahtım beni mahkûm etti yanmaya.

Tuttum ya ta ezelinden bir eli
İster mecnun deyin ister bir deli;
Bunca yanmam bu aşkın zor bedeli,
Bahtım beni mahkûm etti yanmaya.

Biliyorum yüzün saklı gizinde,
Yürüyorum bir hayalin izinde;
Sen de yoksun ağlayacak dizinde,
Bahtım beni mahkûm etti yanmaya.

Baştan sona bir gölgeyi anarak,
Bir gün kapım çalınacak sanarak;
Gelip geçti ömrüm sessiz yanarak,
Bahtım beni mahkûm etti yanmaya.

Yıllar sensiz geçer, hâlâ göz akar,
Bilmiyorum zararım ne, nedir kâr?
Aşkın o ilk mevsiminde yağdı kar.
Bahtım beni mahkûm etti yanmaya.

Dönülmez bir yolda şimdi nevası,
Bir yar vardı gönlümüzün hevası;
Keşke olsa her derdin bir devası,
Bahtım beni mahkûm etti yanmaya.

                   Hamit Hayal

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir