Yastayım Hanım

Yere düştü son imanlı neferde,
Gözüm nuru söndü, yastayım hanım.
Diriliş denilen o son seferde,
Talihim ters döndü yastayım hanım.

Hesapta zor eski günün dökümü,
Rahmet kuşatmıyor artık gökümü.
Aslımı keşfettim, buldum kökümü,
Yerimiz hep öndü, yastayım hanım.

Çağlar geçti ta derinden “ah” edip,
Bu milleti yeni baştan şah edip;
Gün görmedik zaferleri bah edip,
Fırtınalar dindi yastayım hanım.

Şimdi bize uzak nice yakınlar,
Kılıçlar paslandı, çözüldü kınlar.
Artık hudutlardan aşmaz akınlar,
Öze hasret sindi, yastayım hanım.

O eski illeri basarken yağı,
Hanımın muhteşem kıldığı çağı;
Kaybettik kalmadı bir gönül bağı,
Bize garip dendi, yastayım hanım.

Bir vatan, bir bayrak, ilahi dinle,
Düşlerim dolardı nazlı Budin’le.
Bu dinmez hasrete kulak ver, dinle,
Küffar bizi yendi, yastayım hanım.

Bir aşkımız vardı engin ve ulya,
Bu bir hayal desem, ya da bir rüya;
Çözüldük, küçüldü koskoca dünya,
Gökten bayrak indi, yastayım hanım.

                               Hamit Hayal

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir