İnsan

Muhakkak ki bir rüyada,
Neler neler görmüş insan.
Sonu fani bu dünyada,
Hakikate körmüş insan.

Tükenir nice şöhret, şan,
Ölüm hakikate nişan.
Nerede Resul-i Zişan,
Var mı yüz bin sormuş insan?

Kimi düşkün iradına,
Kimi meftun yar adına.
Sanmıyorum muradına,
Nail olmuş, ermiş insan?

Erilmez boyutlar ne ki,
Bir âleme denktir teki.
Kim akıllı, kimdir zeki,
Nice kafa yormuş insan?

Hayat zor her evresinde,
Ölüm en son devresinde.
Koza gibi çevresinde,
Ne duvarlar örmüş insan.

Aradım durdum özümü,
Açmam gerek kör gözümü.
Hakikatin var çözümü,
Neyi, nasıl sormuş insan.

Var mıdır bir dermediği,
Kalmaz gönül vermediği.
Belki aklın ermediği,
Çözülmez bir sırmış insan.

Hamit Hayal / Gönen / 23.07.2013

Ağlamayan göze küstüm arkadaş

Ömrümü kış edip, yakan feleğe,
Hiç gelmeyen yaza küstüm arkadaş.
Gönlümü versem de ben bir meleğe,
Hiç bitmeyen naza küstüm arkadaş.

En tarifsiz acılarda ismin var,
Yıldızlardan öte uzak cismin var;
Unutma ki kalbimde bir resmin var,
Seni demez saza küstüm arkadaş.

Aşka yeni baştan yürek bilerim,
Kaderimde yoksan benim, dilerim;
Arkamda dert, hüzün dolu ilerim,
İnlemeyen öze küstüm arkadaş.

Unut beni desen belki anlarım,
Senle dolu zaman, saat, anlarım;
Neden sensin bir bilseydin zanlarım,
Tutulmayan söze küstüm arkadaş.

Aşkın kahrı sitem olup, esende,
Anla artık, biraz ümit ver sen de;
Islanan ilk gözler değil bu bende
Ağlamayan göze küstüm arkadaş.

Hamit Hayal / Gönen / 11.03.2013

Gül çocuk

Yüce gökten yıldız yağsın tahtına,
Yüreğine ben ereyim gül çocuk.
Kader yazsın hükümranlık bahtına,
Sana gönül ben vereyim gül çocuk.

Yarın senin, gelecek her çağla sen,
Yenilsen de aşka umut bağla sen;
Bu dünyada ne üzül ne ağla sen,
Güldüğünü ben göreyim gül çocuk

Sır kalır mı hakikate rücunda,
Belki yangın yüreğinin ucunda;
Bir âlem ol gönüllerin burcunda,
Saadetler ben dereyim gül çocuk

Bir başkasın ömrümde yer edeli,
Sende gönül ne mecnundur, ne deli
Düşmek, kalkmak yaşamanın bedeli,
Şu gönlüne ben gireyim gül çocuk

Vefasızlar döner eski sözünden,
Ağlatırlar, yaşlar iner gözünden;
Seveceksin sende bir gün özünden,
Seni mutlu ben göreyim gül çocuk.

Yuvasına dönsün kuşlar rüyanda,
Hicran bitsin, sevda ile hülyanda;
Bir vuslata giden yolu dünyan da,
Ayağına ben sereyim gül çocuk.

Yüce gökten yıldız yağsın tahtına,
Yüreğine ben ereyim gül çocuk.
Kader yazsın hükümranlık bahtına,
Sana gönül ben vereyim gül çocuk.

Hamit Hayal / Gönen / 18.02.2013

Götürün kuşlar

Çiçekler donanmış açmıştır güller,
Cennetten bağlara götürün kuşlar.
Ayrı dünyanızda yer verin bana,
Beni de dağlara götürün kuşlar.

Nice hasretlerle geçer her anım,
Yıkıldı cihanım, kalmadı han’ım.
Yüreğim hastadır, tutmaz bir yanım.
Kimsesiz ağlara götürün kuşlar.

İlahi bir hüküm değişmez nas’ta,
Ruhum taşımıyor, bedenim hasta;
Bir günüm elemde bir günüm yasta,
Bir himmet sağlara götürün kuşlar.

Bir ömür sonuna erdi erecek,
Kalmadı gönlümden gülü derecek;
Bana bu dünya da aşkı verecek,
Sevgiden ağ’lara götürün kuşlar.

Kuşatmış kaderim dağlarda, düzde,
Ben ümit aradım gülen her yüzde;
Bu güzde olmazsa sonraki güzde,
Gelecek çağlara götürün kuşlar.

                      Hamit hayal

İnsan gerçeğine dönecek bir gün

İnecek bir ucu gökteki perde,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün;
Kalbin hakikati bulduğu yerde,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Kışlar ne ezeldir ne ebed yazı,
Aslolan bir ömrün ne çok ne azı;
Göklerden bir hüküm alında yazı,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Hakikat saklıdır gözün yaşında,
Herkes bir rol almış ta en başında
İnce bir sanat var Hakkın işinde,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Nefsine itilmiş var bunca insan,
Hali aktarmaya yetmiyor lisan;
Batında bir ayda, zahirde nisan,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Kaderin elinde insan bir esir;
Bir derin hikâye, bir sonsuz nesir,
Takdir kaleminde Allah tek tesir,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

Hakikat bir sırdır, nedende neden,
Ruha giydirilmiş bir köhne beden;
Dünyayı kendine yar ve mülk eden,
İnsan gerçeğine dönecek bir gün.

                         Hamit Hayal

1 2 3